Debaty sejmoweV Kadencja

Interpelacja w sprawie deprecjonowania przez dyrekcję Galerii Sztuki Polskiej XX wieku znaczenia Muzeum Narodowego w Krakowie jako jednostki kulturalno-naukowej

   Interpelacja w sprawie zafałszowanego obrazu sztuki Polskiej w Galerii Sztuki Polskiej XX wieku w krakowskim Muzeum Narodowym.    Stan faktyczny stanowiący kontekst złożonej interpelacji:    Szanowny Panie Ministrze! Do mojego biura poselskiego wpłynęły informacje od prof. Adama Brinckena świadczące o tym, iż Muzeum Narodowe w Krakowie cieszy się dużym społecznym zaufaniem, a poprzez swój autorytet wskazuje to, co jest wartościowe i cenne dla dziedzictwa kulturowego. Nie do przecenienia jest też jego rola jako ośrodka kulturotwórczego i wychowawczego.    Ustawa z 21 listopada 1996 r o muzeach (Dz. U z 1997 r., nr 5, poz. 24) w art. 1 stanowi, iż muzeum jest jednostką organizacyjną nienastawioną na osiąganie zysku, której celem jest trwała ochrona dóbr kultury, informowanie o wartościach i treściach gromadzonych zbiorów, upowszechnianie podstawowych wartości historii, nauki i kultury polskiej oraz światowej, kształtowanie wrażliwości poznawczej i estetycznej oraz umożliwianie kontaktu ze zbiorami. Muzeum realizuje swoje cele w szczególności przez urządzanie wystaw, prowadzenie działalności edukacyjnej, udostępnianie zbiorów do celów naukowych i edukacyjnych, zapewnianie właściwych warunków zwiedzania i korzystania ze zbiorów.    Z uzyskanych przeze mnie informacji wynika, iż Muzeum Narodowe w Krakowie jest udostępniane przez dyrekcję do organizowania balów studniówkowych, co nie jest zgodne z ustawowymi funkcjami jednostki organizacyjnej, jaką jest muzeum.    Galeria Sztuki Polskiej XX wieku powstała jako autorskie dzieło pani Anny Król (autorki scenariusza), prof. Adama Brinckena (autora koncepcji aranżacji plastycznej Galerii) oraz panów architektów Jacka Budyna i Jerzego Lasonia.    Na skutek jednak samowolnych i nieodpowiedzialnych działań polegających na odsunięciu autorów od fazy realizacji ekspozycji podjętych przez dyrektorów Muzeum pani Zofii Gołubiew i pana Marka Świcy koncepcja dzieła ww. autorów została wypaczona i zmarnowana. Udostępniona społeczeństwu ekspozycja po karygodnych zmianach to nieprawdziwy i szkodliwy obraz sztuki polskiej.    Ponad 300 dzieł zaplanowanych do ekspozycji zostało zdeponowanych w muzealnych magazynach. W Muzeum Narodowym w Krakowie przechowywana jest największa i najlepsza w Polsce kolekcja dzieł młodopolskich. Tymczasem w Galerii przedstawiono zaledwie znikomą ich cząstkę, jedynie po kilka dzieł Jana Stanisławskiego, Jacka Malczewskiego, Olgi Bozańskiej. Największy polski rzeźbiarz Xawery Dunikowski jest obecny 1 studencką pracą. Dzieł Stanisława Kazimierza Ostrowskiego i Jana Szczepkowskiego nie wystawiono. Z nieznanych powodów pokazano natomiast po kilkanaście, a czasem ponad dwadzieścia prac innych artystów. Niestety w realizowanej obecnie wersji Galerii Młodą Polskę zmarginalizowano, ukazując jako jeden z wielu zaledwie epizodów sztuki polskiej. W czasie gdy podejmuje się duże wysiłki w celu promowania polskiej kultury oraz dziedzictwa narodowego, okazuje się iż zagraniczny turysta nie ma możliwości zobaczenia w Krakowie sztuki Młodej Polski w jej pełnym kształcie oraz z uwzględnieniem bogactwa tematyki oraz autorów. Działania takie wydają się być wątpliwe pod względem merytorycznym.    W obecnym kształcie pominięto wiele nurtów i szkół artystycznych (np. brak reprezentacji dzieł formistów) bądź, jak w przypadku Kultury Niezależnej lat osiemdziesiątych, cały okres ważki dla rozwoju sztuki współczesnej.    Należy postawić odrębne pytanie o jeden z aspektów procesu tworzenia w Krakowie Muzeum Sztuki Współczesnej wobec polityki zakupów Muzeum Narodowego. Jeżeli Muzeum Narodowe kupuje prace tych samych młodych artystów, których dzieła nabywa do tworzonej kolekcji Muzeum Sztuki Współczesnej, to jaki jest sens powielania zbiorów, powielania go za pieniądze z tego samego źródła, z funduszy Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.    Zapleczem kolekcji są zbiory muzeum gromadzone od lat, m.in. przez panią docent Helenę Blum, pana Profesora Mieczysława Porębskego oraz licznych darczyńców. Zbiory Muzeum są własnością narodu, Galeria Sztuki Polskiej XX wieku, której realizacja kosztowała ponad 7 milionów złotych, nie jest prywatną galerią kogokolwiek. Zatem odsuwanie od prac zespołu ludzi, którzy dostatecznie wykazali swoje kompetencje, należy uznać za niewłaściwe i społecznie szkodliwe.    W tym zakresie zgłaszam interpelację poselską:    1. Czy Państwo Polskie stać na pomniejszanie dorobku artystycznego i marnotrawienie osiągnięć zawodowych?    2. Czy w postępowaniu dyrektorów Galerii nie należy dopatrywać się celowego postępowania w imię zerwania więzi patriotyczno wychowawczych?    3. Czy nie uważa Pan, Panie Ministrze, za celowe wszczęcie w ramach uprawnień nadzorczych postępowania kontrolnego zarówno co do decyzji merytorycznych, jak i personalnych podjętych przez dyrekcję Galerii?    Z poważaniem    Poseł Barbara Marianowska    Tarnów, dnia 28 marca 2006 r.